Kusje erop?

Afbeelding van Kranich17 via Pixabay

Een tijdje geleden bij een lezing kwam iemand naar me toe en zei “Heel interessant en behulpzaam wat je vertelt, maar hoe zit het met troost? Hoe kunnen we troost vinden in deze verdrietige tijd?” Het is een vraag die me al die tijd is bijgebleven. Soms gaan mensen naarstig op zoek naar troost en vinden het in de kleinste dingen. In de wetenschap dat hun dierbare geen pijn heeft gehad, in de liefde die er was bij het afscheid of in het geloof dat de dood niet het einde is.

Ze kon nergens troost in vinden

Vanzelfsprekend kan niet iedereen troost vinden op deze manier. Soms zijn er zoveel onduidelijkheden of zijn de omstandigheden rondom het overlijden zo pijnlijk dat alles donker lijkt. Ik sprak laatst iemand die op die manier naar haar enorme verlies keek, ze kon nergens troost in vinden. In eerste instantie vertelde ze geen mensen te hebben die haar steunden. Maar toen ik wat doorvroeg, bleek ze zelf degene te zijn die anderen op afstand hield. Ze stond ze niet toe, ze kon de steun niet ontvangen en draaide cirkeltjes in haar eigen wereldje.

Het gaat dus ook om het WILLEN ontvangen van troost, om er open voor te staan. Troost kun je namelijk op verschillende manieren vinden:

>> Je kunt troost vinden in omstandigheden.>> Je kunt het in jezelf vinden.>> Je kunt troost vinden bij anderen.

Om in te gaan op de laatste categorie: Andere mensen kunnen je pijn natuurlijk niet wegnemen. Toch zitten we zo in elkaar dat ‘gedeelde smart is halve smart’ toch echt zo voelt. Mensen hoeven niets te zeggen, ze hoeven je tranen niet weg te vegen en al helemaal niets op te lossen. Er valt namelijk niets op te lossen. Simpelweg naar je te luisteren is wat troost geeft. Dat jouw verhaal, jouw ervaringen, jouw gevoelens en jouw worstelingen er mogen zijn.

Geloof maar dat dat dropje echt hielp

Waar troost dus met name om gaat, is het verzachten van de pijn. Voelen dat iemand je ziet in wat je doormaakt, doet dat. Voelen dat het echt is, beseffen dat met iedere keer dat je het vertelt het echt is gebeurd. Het verzacht de pijn op net zo’n manier als dat je een hand op een wond legt, of masseren van je slapen als je hoofdpijn hebt, of wrijven over je buik als je buikpijn hebt. Ik weet nog dat mijn oma vroeger altijd ‘dropje erop?’ zei als ik me bezeerd had. Geloof maar dat dat dropje echt hielp. En natuurlijk is het bekende ‘kusje erop?’ niet voor niets zo bekend. Het kusje doet echt iets voor je.

Goed, allemaal heel fijn natuurlijk, maar ik hoor je bijna vragen hoe je dat dan doet als er niemand is om naar je te luisteren en je de troost even nergens kunt vinden. Kun je troost ook in jezelf vinden? Ook dan gaat het om de vraag of je daadwerkelijk troost WIL vinden als de buitenwereld het je niet kan bieden. Troost kun je absoluut ook in jezelf vinden. Dat doe je door hetzelfde te doen als de ander voor jou zou hebben gedaan. Door naar jezelf te luisteren dus. Door jezelf te zien in wat je doormaakt en door een hand op je hart te leggen omdat het pijn doet.

Sta jezelf niet toe om te verzanden in dramatische gedachtenkronkels

Het lijkt misschien simpel of alsof het niet veel toevoegt. Toch is er daadwerkelijk een verschil met het alleen toestaan van wat je voelt. Jezelf troost bieden zorgt ervoor dat je gedwongen wordt om in de waarnemer rol te stappen. Het is de manier om naar jezelf te kijken, om je pijn te observeren en het te verzachten. Je bent zowel degene die het voelt en doorleeft als degene die het observeert en verzorgt. Door jezelf te troosten, sta je jezelf niet toe om te verzanden in dramatische gedachtenkronkels. Je kunt het hierdoor niet groter (of kleiner) maken dan het is, je bent er slechts bij aanwezig.

Leg je hand op je hart en hou je hart vast alsof je het daardoor tot rust kunt brengen. Zeg tegen jezelf “Ik ben hier” en herhaal het zo vaak je wil. Laat dat je uitgangspunt zijn en je houvast om troost te vinden. Zie jezelf in wat je doormaakt en sta open om gezien te worden. Neem je tijd, sta er echt bij stil, laat je gedachten er niet mee aan de haal gaan. En als ze dat toch doen, dan breng je je aandacht weer terug zodra je daar bewust van bent. Blijf mild naar jezelf. Laat jezelf troosten, laat de pijn verzachten, zodat jij steeds meer kunt verzachten en uiteindelijk weer lichtpuntjes kunt zien.

Hoe vind jij troost? Wil je het hieronder met me delen?

Heb ik je interesse gewekt?

Ben je klaar voor nog meer tips die werken zodra jij besluit dat je het genoeg alleen hebt geprobeerd? Ontvang ze gratis en zonder iets te hoeven doen in je mailbox.

Je geeft toestemming aan OverRouw voor de zorgvuldige verwerking van je gegevens. Bekijk de privacy policy.

Laat een reactie achter:

6 reacties
Hubertine Hazewinkel says 23 juli 2021

Ik troost mezelf met positieve geluksmomenten op de dag. Ik leef nog en geniet van de kleine
dingen om mij heen. Maak me
nergens meer druk om in mijn leven. Mijn man verliezen op 52
jarige leeftijd uit het niets na een
hartstilstand, is het ergste wat ik ooit heb meemaakt. Het verlies van mijn ouders was minder intens dan het verlies van mijn man. Ik troost mij met elke dag dat ik weer wakker wordt en mag leven. Ik ben trots op mezelf dat ik dit allemaal aankan. Blijf liever alleen, zonder partner om dit nooit meer te hoeven meemaken dat hij van de ene op de andere dag dood neer valt…ik pluk de dag en vind alles leuk wat ik doe. Dat is mijn troost. Liefs Hubertine.

Reply
    Minjon says 23 juli 2021

    Mooi gezegd Hubertine, fijn dat je op jouw manier troost vindt. Lieve groet, Minjon.

    Reply
José van Erp says 23 juli 2021

Hoi Minjon

Je vraag hoe ik troost vind wil ik graag beantwoorden.

Allereerst wil ik je doorgeven dat ik mijn uitwonende dochter, 30 jaar, dood heb aangetroffen in haar appartement,in haar bed op woensdag 27 januari.
Zij heeft de keuze gemaakt om uit het leven te stappen d.m.v. inname medicatie.

Mijn dochter had en heeft een ontzettend groot netwerk. De meeste mensen ken ik niet.
Doordat ik in verband met coronamaatregelen genoodzaakt was om maar 50 gasten uit te nodigen voor de uitvaart, kwam ik op het idee om een maand na de uitvaart mensen te benaderen via Whatsapp en de vraag te stellen om anekdotes en gebeurtenissen die zij hadden beleeft met mijn dochter, op te schrijven, liefst handgeschreven en mij dit toe te sturen.
Ik heb heel veel reacties ontvangen, iedere brief was anders en iedere brief vond ik héél bijzonder!!!
Ik heb ze allemaal gebundeld en het is een mooi boekwerkje geworden wat ik beschouw als een kadootje voor het leven.

Mensen die ik nooit ontmoet heb, haar kennissen vrienden kortom haar wereldje, hebben mij thuis bezocht.
Samen gedeeld…samen gelachen…samen gehuild.
Heel waardevol, niet alleen voor mij!
Het troost me en geeft me kracht!
Ik ben altijd trots geweest op mijn dochter, ik ben door de uitspraken van haar medemensen haar nog meer gaan bewonderen en gezien wat een mooi mens het was!
Ik ben ook steeds meer haar dood gaan begrijpen.

Ook heb ik me aangesloten op Facebook bij een groep.
Ik lees ieders verhaal, verdriet en ik voel herkenning.
Dat geeft ook troost!

Ik merk ook dat er mensen zijn die vinden dat het nu na bijna een half jaar maar over moet zijn!
Teleurstelling….doet pijn!
Ik heb me daar heel druk om gemaakt maar ik heb geleerd om die mensen los te laten.
Dat vind ik moeilijk maar ik ben al een heel eind!

Zo probeer ik om te gaan met het rouwen en het zoeken naar troost.
Ik ben soms ook best een beetje trots op mezelf, ik vind het moeilijk en ik heb het heel zwaar maar ik vind ook dat ik het goed doe voor mezelf!!!

Groetjes en veel liefs
José

Ps.
Ik lees jouw verhalen en heb een paar keer rouwcafe bijgewoond.
Troost!!! ♥️

Reply
    Minjon says 24 juli 2021

    Wat een mooi inspiratie voor anderen wat je hier deelt José, dankjewel daarvoor. Lieve groet, Minjon.

    Reply
Wilma Mateman says 23 juli 2021

Ik heb, en dat was best verrassend, troost en verwerking gevinden in de teksten en muziek van een band. Ik hoorde een nummer dat me onmiddellijk aangreep, heb de cd gekocht en ben me gaan verdiepen in de teksten. Uiteindelijk zijn de teksten en muziek mijn reddingsboei geworden, waar ik enorm dankbaar voor ben. Ik deel dit niet makkelijk met anderen omdat mensen het niet begrijpen.

Reply
    Minjon says 24 juli 2021

    Prachtig Wilma, fijn dat je het deelt. Lieve groet, Minjon.

    Reply
Add Your Reply